भुलन त खोज्छु...

निस्ठुरी  भई बाँचन त जीवनमा
केवल सागरै बन्नु  पर्दो  रहेछ ।
 बितेका यादहरूलाई भुली  जीउन

आखीर पागलै बन्नु  पर्दो  रहेछ ॥

 कठोर हृदय बोकेर बाँचन पनि  त
चटाननै बननु पर्दो  रहेछ ।
कसैले दिलाएका चोटहरू सहेर बाँचन
मन भरी बेथा नै बोक्नु पर्दोरहेछ ॥
 आखीर पराईको साथ दिनुनै रैछ त
प्रेमको नाटक गर्यौ  किन  मलाई?
 यो स्वार्थी  संसारमा अब म रहने छुइन
मरी दिन्छु  बरू अब म दुनिया जलाई ।
बाँचा कसम नै तोडे पछी 
जीउदो  लास सरी जीउनु अब म कसरी?
मलाई त प्रेमको  नाटक गरी धोका दियौ
अरू लाई नतडपाउ फेरी फेरी  यसरी ॥
रंगाई दिन्थे  जीवन तिम्रो सिउदोको सिन्दुर  सरी ।
 अधुरो रह्यो चाहना मेरो 

तिम्रो  साथ नपाउदा जीवन भरी ॥
छटपटाई रहेछु आज म प्रावासमा
पखेटा काटेको पन्छी  सरी ।...
भुलन त खोज्छु  तर निस्ठुरीको  यादले
तडपाउछ घरी.....घरी ॥॥

निरोज राई /झापा हाल मलेसिया